Wanneer liefde en (durven) loslaten samenkomen

14 februari 2016 – 14 februari 2026

Rouw en verlies horen bij het leven. Toch leren we zelden hoe we ermee om kunnen gaan. Hoe je verder leeft wanneer iemand die je lief is er niet meer is. Hoe je loslaat zonder de liefde kwijt te raken.

Tien jaar geleden. En soms voelt het nog steeds als gisteren.

Nog één dag…

Mijn vader wilde het uitstellen. “Tot de 15e,” zei hij. Niet omdat hij bang was, maar omdat hij ons nog één dag wilde besparen. Nog één dag zonder afscheid. Nog één dag zonder dat alles zou veranderen.

Maar het ging niet meer.

Ik weet nog dat ik tegen hem zei: “Pap, het is de dag van de liefde. Houden van is ook loslaten. Hoe verdrietig… en tegelijk hoe mooi dat dit samenvalt.”

Die woorden kwamen niet uit mijn hoofd. Ze kwamen uit liefde.
Uit verbinding. Uit alles wat er tussen ons was.

Die avond, rond zeven uur, ging hij.

Tien jaar later, hoe rouw verandert

Tien jaar klinkt lang. Alsof tijd alles verzacht. Alsof je “eroverheen” groeit.

Maar rouw verdwijnt niet. Het verandert van vorm.

Hij is er niet fysiek. Maar hij is er wél. In gedachten. In zinnen die ik hoor. In momenten waarop ik denk: dit had ik met jou willen delen.

En misschien herken jij dat ook. Dat verlies niet stopt. Maar meebeweegt.

Ruimte geven aan wat er is

Rouwen om verlies is geen probleem dat opgelost moet worden. Het vraagt geen stappenplan. Geen tempo. Geen “je moet nu verder”.

Het vraagt zachtheid. Vertragen. Ruimte geven aan wat er ís. En soms helpt het als er iemand naast je zit. Die niet invult. Niet fixeert. Maar luistert en met je meekijkt naar wat dit verlies in jou heeft aangeraakt.

Loslaten betekent niet vergeten. Het betekent de liefde een andere plek geven.